اگر به تاریخ تئاتر دینی در ایران مراجعه کنیم، غالبا تعریف تئاتر دینی چیزی جز روایت تاریخی دین از زندگی پیامبران و مسائل پیرامون ایشان نبوده است. این برداشت اشتباه و تک بعدی از یک سو نه تنها ضربه ای مخرب به مقوله تئاتر دینی در مفهوم ناب آن وارد می کند، بلکه به لحاظ آسیب شناسی نیز مخاطب را دلزده از تئاتر و نمایش مفاهیم مذهبی در بطن آن می نماید. از سوی دیگر باید اذعان داشت که متاسفانه تئاتر دینی یا هر نوع نمایشی که بر اساس مناسبتی تولید می شود در ایران به محصولی سفارشی یا جشنواره ای بدل شده است و هیچ گاه مانند سایر گونه های نمایشی در طول سال روند اجرایی پویا نداشته است.در رابطه با جایگاه تئاتر دینی در عرصه هنر تئاتر کشور حسین مهکام، نویسنده، کارگردان و رئیس پیشین انجمن نمایشگران دینی معتقد است: در چند وقت اخیر تئاتر دینی فقط در یک محور حرکت کرده و پرداختن به موضوعات مذهبی تک بعدی شده است که این یک بحران جدی در حوزه تئاتر محسوب می شود. متاسفانه تئاتر مذهبی تنها به نمایش مراسم و مناسک عبادی و دینی محدود شده است.این نکته را باید در نظر گرفت که دین خلاصه در مناسک و مراسم نیست، بلکه در همه ابعاد زندگی ساری و جاری است.نویسنده نمایشنامه دینی «حریم» با تاکید بر این نکته که نظام روابط اجتماعی بشر امروز که در این عصر یک دهکده کوچک جهانی است، از کمبود نشانه های دین در خودش رنج می برد می گوید: نکات و زوایای قابل توجهی در زمینه دین، اقتصاد، مسائل اجتماعی و فرهنگی وجود دارد که نمایش آن در عرصه تئاتر ایران یا حضور ندارد یا بسیار کمرنگ است. آنچه در این سال ها بیشتر بر صحنه نمایش دیده شده، آیین های مذهبی و عبادی بوده که متاسفانه تئاتر گرایش های افراطی به آن سمت پیدا کرده و در نهایت این مساله باعث بروز آفت در عرصه تئاتر دینی شده است.
در حال بارگذاری؛ صبور باشید